PICTURE EXCLUSIVE: Year after Becks' ex revealed affair, it's secret No2...a boob job

 

Two Loos' cannons

By Neville Thurlbeck

BECKS ex Rebecca Loos is gunner knock 'em dead with her latest revelations.

It's a year since the News of the World exposed her steamy affair with the England captain.

And now she's got something else to get off her chest. The PA-turned-actress went under the knife recently and is ready to show off her amazing new boob job.

Since our astonishing revelations about Rebecca's fling with David Beckham, she's hardly been out of the spotlight, starring in reality shows The Farm and Celebrity Detox and winning a role in sensational Sky footie programme Dream Team.

And it looks like her striking new 34Ds will keep her at the centre of attention for a little while yet.

She certainly turned heads in Morocco when she posed for these sizzling pictures.

Speaking for the first time since the op in January, she said: "My weight had gone down and when I lose weight I lose it from my boobs.

Curves

"I just wasn't happy with the way they looked any more.

"I wanted to wear the sexy tops I used to wear in my early 20s without a bra but I found I couldn't really do that. So I decided to have a boob job.

"I went in a 34C and came out a 34D. Well actually, more like a 94D, they were so swollen!"

But the swelling soon went down and Rebecca loves her new shape.

"They're still a bit tender but it was a magnificent job," she said. "This sort of work normally costs £3,000 but I paid £6,500 to get the best surgeon I could.

"I'm very pleased with the results and everyone wants to touch them. But I only allow my best friends to get that close!"

She added: "People say you can get addicted to cosmetic surgery, but not me. That's my lot." Despite her new curves the bisexual babe is single at the moment.

Over the past year she's been linked with several men, including Stan Collymore, Simon Cowell and mobile phone millionaire Peter Jones.

But she said: "Those guys were just friends. No romance, nothing.

"I have had a couple of dates since last April—two men and two women. Everyone knows I am bisexual so that should be no shock to anyone. But it wasn't anything serious."

Not that her TV role as sports psychologist Naomi leaves much time for romance.

She said: "It's a proper acting role which I suppose makes me a proper actress and I'm happy to be just that.

"I've had a great year since the News of the Worldbroke the story about David and me. I never knew where I would end up but it has worked out well."

Fame

Rebecca—now represented by gay friend Emma Basden of Pink Management—also paid tribute to her former manager Cheryl Barrymore, whose funeral was held this week after she lost her battle with cancer.

She credited Cheryl with setting her on the road to fame and said: "It was terribly sad. Towards the end she told me she couldn't represent me any more. I will really miss her."

Fergie stunned as Dean throws Canaries a lifeline

Ash and grab

From Rob Shepherd at Carrow Road

SIR ALEX FERGUSON loves his horses but yesterday Manchester United went the way of Tony McCoy's Grand National mount Clan Royal...right off the rails.

Striker Dean Ashton was Norwich's hero as he headed home the first and then set up Leon McKenzie's clincher.

That threw the Canaries a Premiership lifeline.

Those looking for omens in East Anglia needed only to witness Hedgehunter's win at Aintree as he sported yellow and green colours.

The Canaries may still be adrift at the foot of the table but, as they enter the final furlong of the season, suddenly there is renewed belief they can overcome the hurdles and stay up.

It was a miserable day for Ferguson as he reached another milestone in his distinguished 19-year career as United boss.

This was his 500th Premiership match. Not that it will be his most memorable season.

Even with Chelsea dropping two points at home to Birmingham, Ferguson all but acknowledges the title — for so long United's property — has eluded them for a second successive season.

Just as last year, the FA Cup remains their only hope of a trophy.

So, with next Saturday's semi-final against Newcastle in mind, Ferguson took no chances over captain Roy Keane.

The United skipper, one yellow card from a suspension, was not even on the bench where Ruud Van Nistelrooy, Cristiano Ronaldo and Wayne Rooney were held in reserve.

Survival

United's tactics were cagey, too. Louis Saha, starting his first game for two months, was deployed as a lone striker with Alan Smith operating deep on the right as part of a five-man midfield.

In contrast, Norwich boss Nigel Worthington had decided to give it a real go.

There was little option, really. Rooted in the relegation zone, their increasingly-slim hopes of survival rested on them securing victory over United.

Mathematically, it was not the last throw of the dice for Norwich but, realistically, it was. It appeared the players knew that given the way they started.

Full of initial urgency, they set out to impose a high tempo.

Trouble was after the early burst, Norwich found it hard to get the ball as United settled down into a patient passing rhythm.

But United's plan was disrupted after just 17news  minutes when Saha's woeful season continued.

In only his seventh league start of the season, the French striker limped off with an ankle injury.

Ronaldo came on with Smith being pushed up front.

Norwich suddenly had an adrenalin rush. First, McKenzie stormed down the left and whipped over a cross.

Damien Francis could not get on the end of it but he almost pounced on Gabriel Heinze's chest back to keeper Tim Howard.

Then, in the 23rd minute, Ashton powered forward and hit a low drive, which whizzed just past Howard's left-hand post. That flurry fired up the Carrow Road crowd but United, with Rio Ferdinand so dominant at the back, quickly regained their composure.

Yet, for all of United's possession, they lacked menace in the final third.

It was not until the 30th minute that they won the opening corner of the game when Smith saw a far-post header from Ronaldo's cheeky chipped cross deflected over the bar.

Energy

Norwich's first corner came six minutes later and Jason Shackell forced Howard to hurriedly tip over a powerful header, although a foul had already been given.

Again, the Canaries had another burst of energy and it required a well-timed saving tackle by Phil Neville, operating as the holding midfielder, to prevent McKenzie bursting clear into the box after some fancy footwork down the right. Suitably agitated at the way things were going, Ferguson decided it was time to stalk the technical area and bark some barbed orders to his players who had lost the initiative.

Ronaldo appeared to suffer the brunt of Fergie's tirade.

And, in response, he produced United's most convincing first-half effort.

There was plenty of power in his effort but Robert Green was able to watch it skid wide.

But Ferguson was still less than impressed. So on came Rooney for Quinton Fortune.

The idea was to inject some urgency but it did not work out that way. For his part, Worthington sent on David Bentley, back after a three-month injury absence, in the hope the on-loan Arsenal midfielder could conjure up something special.

Within eight minutes, Rooney made his presence felt — but to United's cost with a reckless tackle on Thomas Helveg which earned him a booking.

It gave Bentley an opportunity to display his class from set-pieces and he delivered a perfectly-flighted free-kick into Ashton's airspace.

The £3million transfer-window signing from Crewe produced a huge leap, then a thumping 15-yard header that curled beyond the reach of Howard and nestled inside the far post.

Ferguson's response was to introduce Van Nistlerooy but, in the 66th minute, Carrow Road erupted.

Rooney was outmuscled by Youssef Safri. Darren Huckerby scampered forward, fed Ashton who squared the ball for the unmarked McKenzie to volley home.

GAMES TO GO — Norwich: Sat v C Palace (a); Apr 20 v Newcastle (h); Apr 23 v Charlton (h); Apr 30 v Southampton (a); May 7 v Birmingham (h); May 15 v Fulham (a). Man Utd: Sat v Newcastle (FA Cup); Apr 20 v Everton (a); Apr 24 v Newcastle (h); May 1 v Charlton (a); May 7 v West Brom (h); May 15 v Southampton (a).

ПРИШЕСТВИЕ ПОКЕМОНА

ПРИШЕСТВИЕ ПОКЕМОНА
Все началось с Трампа. Газеты написали о том, что он стал кандидатом в президенты. Все сразу подумали о прическе, но не поверили, что такая причёска может оказаться у власти. Поверили только беларусы - может, и надолго. Трамп выстоял в неравной борьбе с однопартийцами и победил. Но наш интерес к этому захватывающему процессу был недолог - к нам вдруг нагрянул Brexit.
Он нагрянул внезапно, словно первая любовь. Ну, или как удачная попытка суицида у любителя спайсов - проснувшись, почистил зубы, собрался идти в свой торговый ларёк на работу, но вместо двери почему-то вышел в окно. В случае с Brexit к окну направилось население немаленький страны, за исключением некурящих, бросившихся к до сих пор открытой двери.

Ещё недавно мы даже не знали такого слова - Brexit, и вдруг его достоинства и недостатки стали обсуждать даже бабушки на скамейки во дворе, расположенном на окраине Калуги. Brexit должен был уйти, и это было очевидно. Стало понятно, что где-то как раз в этот момент мир стал меняться. Его взгляд вдруг стал с одной стороны детским, а с другой - болезненно-подозрительным. Этакий взгляд Красной Шапочки, держащей в руке окровавленный топор.
Brexit погиб под колёсами грузовика, ошалело несущегося по набережной Ниццы. Из-под его колёс летели в стороны мертвые люди, за рулем бубнил свою мантру кареглазый парень, знающий наизусть несколько сур Корана. Мы все начали было менять аватарки в фейсбуке, раскрашивая их в цвета французского флага, но не успели. Пока страница обновлялась, выяснилось что по погибшим французам скорбеть поздно, а аватарки нужно менять на красные с белым полумесяцем.
Неудавшийся турецкий переворот до конца осознали не все. В смысле, осознали что он был, но не поняли хорошо все это или плохо. С одной стороны, Эрдоган конечно плохой, с другой - путчисты хорошие. Но с третьей - путчисты плохие, поскольку действовали вне закона, а с четвёртой - Эрдоган не так уж и плох, хоть и с замашками шариатского диктатора, ведь у власти он как бы находится законно. Пятая сторона не рассматривалась, поскольку нам стало не интересно следить за событиями в Турции.
Две сотни жизней турков, отданных в борьбе неизвестно за что, в конце концов, не такой уж и серьезный повод, чтобы терять время на скорбь и переживания. Особенно если для нашей совести и боли появился воистину серьезный повод - падение серверов с Покемонами под натиском атаки хакеров. The Telegraph закрепила изменения в мировом массовом сознании, разместив новость о покемонах в разделе breaking news. Круг замкнулся.
Похоже, замкнулся не только круг. Замкнулось наше сознание, которое перестало различать дурное и хорошее, красное и зеленое, сладкое и кислое. Мы словно оказались внутри игры, в которую играют какие-то сумасшедшие существа по лишь им известным правилам.

Музей автомобильного транспорта.

Есть идея ,но нет денег.

Был бы хороший музей.

Да да именно такие экспонаты.

 

А это просто шикарно, обязательно будет в музеи.

Когда Лукашенко уйдёт из власти

Практически вся стратегия "власти" сводится к попытке убедить белорусов что им есть что терять - иллюзорную надежду на мирные перемены, саму жизнь (спасибо что живой), мол если не он, то будет война. 11 октября будет днём горьким, но полезным - до массы избирателей, не той что в ФБ, не той что в Минске, а до реальной массы, начнёт доходить что терять уже нечего. Это тяжело принять, но другого пути к тому чтобы что-то начало меняться нет. Люди должны наестся лукашизма, в том числе лукашизма-light не просто до отвращения, но в прямом смысле до рвоты.

Как Россия выигрывает войны

В России всегда любили самое большое и устрашающая оружия. Самая большая пушка,танк,ядерная бомба. При этом все войны если и выигрывались то не с помощью этого чудного оружия ,а за счёт бесплатного пушечного мяса. Почему так?

МОЯ СТРАНА СОШЛА С УМА

«МОЯ СТРАНА СОШЛА С УМА»
Пытанне тыдня. Хто на фотаздымку побач з мной?
а) ватнікі, б) узброеныя трактарысты, в) партызаны г) тэрарысты, д) апалчэнцы, е) Banditen ?
Варта зрабіць галасаванку.
Пакуль прыстойныя людзі, блізкія да мяне, вымушаныя пісаць у фэйсбуку «сын за отца не отвечает», адэпты сэкты «пуцінхуйло» шлюць мне абразы і пагрозы.
Ведаеце, я зрабіла дзве істотныя памылкі. Але пра гэта ніжэй. Добра, што вы прачыталі мой папярэдні тэкст — шкада, што не захацелі падумаць. Разумею, што думаць цяжка, таму коратка і тэзісна, ужо без метафараў і сцёбу.
Пазіцыя мая не столькі палітычная, колькі этычная:
Нельга скакаць на стадыёне і пісаць, што адбываецца свята, калі ідзе грамадзянская вайна і столькі ахвяраў з абодвух бакоў. Гэта катастрофа, трагедыя. І ў чалавека з душой і розумам не можа быць адчування «кайфа і эйфарыі».
Сумленнаму чалавеку немагчыма падтрымаць на 100% адзін з бакоў у такой складанай сітуацыі. У той жа час — кожны бок варта намагацца зразумець. І ні ў якім разе не называць людзей ватнікамі і каларадамі ці майдаўнамі і ўкропамі. Бо гэта дэгуманізацыя апанента, якая вядома да чаго можа прывесці.
Нельга пераставаць сумнявацца.
Нельга будаваць еўрапейскую дзяржаву недэмакратычнымі метадамі, на несправядлівасці і злачынствах. Бо тады навошта яна?
На мацерных вершыках не будуецца нацыянальная ідэнтыфікацыя беларуса.
Беларуская мова без палітыкі і без антырускасці - гэта не «заходнерускі фальклёр», як кажуць некаторыя польскія дзеячы. Наша мова і культура самакаштоўныя. І мая матывацыя займацца беларусізацыяй — любоў да свайго, роднага.
Наконт рэцэнзіі на артыкул пра стадыён. Я зрабіла памылку, якую прызнаю. Мне здавалася, усе разумеюць — ва Ўкраіне ідзе грамадзянская вайна. Для мяне, чалавека які быў у Данецку не раз, гэта факт. Апалчэнцы - мясцовыя жыхары (за рэдкім выключэннем). Яны карыстаюцца вялікай падтрымкай насельніцтва Данбасу.
Другі міт (Які я магу пазней аргументавана зняпраўдзіць на падставе дадзеных ААН, АБСЕ, з храналогіяй і з маімі ўласнымі назіраннямі. Не пашкадую часу на артыкул.) — перакананне ў тым, што «спярша расійская армія ўварвалася, а толькі тады Кіеў паехаў на танках». Выявілася, менавіта так бачыцца карціна большасцю дэмакратычна настроеных грамадзянаў. Я нават не здагадвалася пра глыбіню такіх перакананняў. Высветлілася, што трэба тлумачыць і гэты момант. Што я мела на ўвазе, калі напісала пра «еўрапейскія каштоўнасці на танках»?
Калі ўвесну ў Данецку, Луганску і іншых гарадах стаялі Антымайданы, новай уладзе трэба было ехаць і дамаўляцца-дамаўляцца-дамаўляцца, даваць гарантыі захавання правоў. Я сама размаўляла з людзьмі ў Данецку ў сярэдзіне красавіка - яны гатовыя былі застацца Ўкраінай пры пэўных умовах. Трэба было з імі размаўляць. А не ставіць ваяўнічы ўльтыматум і дазваляць актывістам Еўрамайдана жорстка збіваць кандыдата ў прэзідэнты Алега Царова. Ён можа нам з вамі не падабацца, але гэта быў афіцыйна зарэгістраваны кандыдат, да якога на той час прыслухоўваўся Данбас. Яго збілі, прынізілі, знялі майткі. Гэта было ў будынку тэлекампаніі ў Кіеве, куды міліцыя не прыехала, хоць яе выклікалі. Ніхто не панёс адказнасць. Вы лічыце, што кандыдата збілі правільна? Ат, праблема, «бедный кандидат» напісаў мне адзін супрацоўнік Белсату. Той самы, які быў сведкам брутальнага збіцця Някляева. І што мы з вамі адчувалі, калі ў 2010 чулі ад Лукашэнкі: «Подумаешь, дали по голове! Ты же мужик»? Ці мы не зазнавалі прыніжэнне і жудасную гвалтоўную несправядлівасць?
У красавіку 2014 на плошчы Данецка яшчэ сядзелі бяззбройныя людзі. Іх ўжо тады (можаце спраўдзіць па архівах СМІ) называлі тэрарыстамі і каларадамі. Ім паставілі ўльтыматум: разысціся з плошчы, вызваліць захоплены будынак, інакш абяцалі танкі з Кіева. Як гэта Януковіч не дадумаўся да такога «элегантнага» вырашэння «пытання Еўрамайдану»?
І што ж адбылося? Адчуўшы пах палёнага, з Расіі прыехалі некалькі тузінаў авантурыстаў імперскіх перакананняў (Стралкоў і К), якія разам з напалоханымі данбаскімі антымайданаўцамі і значнай часткай мясцовых праваахоўнікаў спачатку захапілі арсеналы міліцыі і СБУ ў Славянску, а потым паступова займелі зброю з вайсковых складаў і пакінутых частак. Ужо падчас АТА неаднаразова фіксаваліся пераходы байцоў на бок паўстанцаў разам з тэхнікай. Паходжанне, бадай, кожнай адзінкі тэхнікі сепаратыстаў вядомае, пытанне вычарпальна асвятляецца ў шматлікіх крыніцах (можна пачаць ад англамоўнай вікіпедыі і нават справаздачаў украінскага войска). Доказаў жа прысутнасці мітычных «сотняў расейскіх танкаў», акрамя начных допісаў у фэйсбуку Авакава, няма.
Калі мы баімся паўтарэння ўкраінскага сцэнара ў Беларусі, трэба дбаць не столькі пра тое, каб Расія не дапамагала сепаратыстам, колькі пра тое, каб сепаратыстаў сярод уласных грамадзянаў не магло быць. Не дзяліць грамадства на «сапраўдных беларусаў», «прарасейскіх акупантаў», «здраднікаў, якія страляюць у народ». Бо мы ЎСЕ народ. І я народ, і вы. Разумееце?
Я пішу вам пра гэта, бо ўжо сорамна маўчаць. І ведаю, што ў Беларусі ёсць людзі з падобнымі меркаваннямі, але яны баяцца выказвацца. Не дзіўна - паглядзіце на колькасць агрэсіўных каментароў, з матам і пагрозамі мне. А тыя, хто выказваюцца, пра што яны пішуць? Адны – агрэсіўна кпяць з ватнікаў і горача падтрымліваюць АТА і «Воинов Света», іншыя – упарта маўчаць, посцяць коцікаў і фоткі з вандровак. Некаторыя інтэлектуалы з гонарам расказваюць гісторыі пра акты дэфекацыі на Чырвонай плошчы ў Маскве. Мне пішуць, што большасць думае інакш, таму я не маю рацыю і павінна маўчаць. «Моя страна сошла с ума»? Дзе плюралізм думак? Дзе імкненне да дыялогу? Дзе спробы ўзважанага аналізу? У Беларусі, дзякуй Богу, не ваенны стан. Мы можам уважліва назіраць, спачуваць людзям і рабіць высновы.
Прызнаваць ДНР і прызнаваць факт існавання ў Данбасе людзей з сваімі поглядамі, гісторыяй і правамі — розныя рэчы.
Чаму я больш увагі надзяляю пазіцыі менавіта жыхароў Данбаса, а не Кіева? Таму, што яе ў беларускай прасторы больш НІХТО не тлумачыць.
Сваю пазіцыю па мове я адкрыта выказвала яшчэ да Ўкраіны. На першым занятку «Мова ці кава» у лютым 2013 разам з студэнтамі быў прыняты галасаваннем Статут курсаў, дзе пункт № 1 «Мы талерантна ставімся да людзей з рознымі палітычнымі поглядамі». І невыпадкова!
Бо мова — агульнанацыянальная каштоўнасць, здольная аб'яднаць краіну. Я не стамляюся гэта паўтараць.
Сябры і знаёмыя раней настойліва казалі мне, што «людзі гета» няздольныя вывесці мову з гета. А я спрачалася, што толькі ў супрацы людзей з розным лёсам і поглядамі можна ратаваць мову.
Зараз гучаць заклікі байкатаваць курсы. Калі выявіцца, што рабіць курсы з ідэяй «мова яднае, мова для ўсіх» далей немагчыма — што ж, мы спрабавалі. Я патраціла на курсы амаль 2 гады жыцця, свае час, грошы і нервы. Але гэта таго каштавала.
PS
«Наша ніва» публікавала мой папярэдні допіс, але з купюрамі і каментарамі, кшталту «далей можна ўжо не чытаць».
Я звяртаюся да рэдакцыі НН з тым, каб апублікаваць тэкст «Моя страна сошла с ума» цалкам і без цэнзуры, без з'едлівых дадаткаў (чытачы самі разбяруцца, ці чытаць далей) і з маім загалоўкам.
Нагадаю, што ў 2013 годзе НН назвала мяне «Асобай года» за грамадзянскую чыннасць. Калі ўжо асоба года не зможа выказаць альтэрнатыўнае меркаванне ў газеце, то хто можа?
 Тут одна российская журналистка беларуского происхождения утверждает, что в Украине конфликт гражданский. Если упростить, то проблема в том, что злые бендеровцы хотели есть русских детей, а добрые днровцы им не давали.
Так вот, дорогая Kati Kibalchych, Вы не просто занимаетесь подменой понятий и манипуляцией одному Богу известно из какого космоса взятой информацией, Вы нагло врёте.
Хотя бы про ополченцев, коих большинство де из местных жителей, в смысле с Донбасса. Потому что обилие российских гастролёров говорить совершенно об обратном. И если допустить, что Ваши коллеги говорят правду, и в Украину приезжают сердобольные бойцы, взяв отпуск для помощи страдающему от бендеровской навалы народу Донбасса, то откуда берётся российская же военная техника? Тоже в отпуск на мариупольском солнышке прибыла погреться? Вы там много говорите про доказательства. Так вы понимаете, в чём беда, кроме Вас и Ваших коллег прекрасные, честные и открытые миру СМИ ополченцы как-то не особо торопятся разговаривать и показывать свои закрома. Наверное, потому что скрывать нечего, ага. Это во-первых.
Во-вторых, вот Вы говорите, с жителями Донбасса нужно было разговаривать? А о чём разговаривать? О том, что Вы им по телеку про несуществующий в Киеве фашизм показывали? Про видео провокации из Крыма, продукции Вашего же работодателя? О чём конкретно нужно было говорить? Вы в своём длинном эмоциональном размышлении, к сожалению, не указали. Поэтому я уточняю.
В-третьих, про жестоко избитого депутата Царёва - это шедевр. Вам дать номер телефона жестоко УБИТЫХ крымских татар вашими же любимыми гоп патриотами из самообороны Крыма? А может Вам дать номера телефонов тех, чьи адреса и все возможные контакты донецкая милиция слила этим бравым ополченцам и на кого объявили реальную охоту? Или на священников, которых бойцы ДНР удерживали в подвалах и Бог знает, что с ними делали. Дать Вам их контакты? Может, на Вас хоть какое-то просветление найдёт.
В-четвёртых, про безоружных людей в апреле - очередная ложь. Проявите свой журналист кий талант, погуглите 28 апреля 2014 года, когда на сторонников Евромайдана напала группа провокаторов с палками, арматурой и ещё Бог знает чем. Ну да, с Вашей точки зрения, это же диалог, проба защитить свои интересы.
В-пятых, чтоб Вы знали, те, кого Вы так открыто защищаете в своих трогательных постах про справедливость, призывают к сепаратизму в нашей с Вами стране, на секундочку. И Вы конечно, можете сказать, что это очередная утка и провокация. Но вот мне лично интересно, когда "брат" будет со своими танками стоять у наших с Вами ворот, Вы так же будете брехать, что Вам указывает старина Эрни, или совесть всё же проснётся? Как бы вот только не было поздно